***

W pracowni

Zwoje białego jedwabiu pozostające jakby w dyskretnym nieładzie, sztalugi do napinania materiału oraz niezliczona ilość butelek i buteleczek zawierających guttę, pigmenty lub gotowe farby to obraz pracowni w której czarodziejska różdżka a raczej pędzel wyczarowuje istne cuda... Malować na jedwabiu nie jest łatwo. Używa się tu farb wodnych po wcześniejszym wyrysowaniu guttą na jedwabiu kształtu artystycznych zamierzeń. By farba nie spływała po powierzchni obrazu, sztalugę utrzymuje się w poziomie. Przygotowanie podłoża, dobór farb, kolejność oraz technika ich nakładania to sekrety warsztatu pracy. Namalowany wzór lub obraz trzeba jeszcze utrwalić, a same kolory ożywić. Wykorzystuje się do tego celu działanie pary wodnej w specjalnie zbudowanym urządzeniu. Efektem są trwałe, bardziej intensywne kolory. Jaką wyobraźnią trzeba tu dysponować by móc przewidzieć te zmiany tak, aby wyjściowa artystyczna wizja miała szanse materializacji?


historia jedwabiu

Jedwab nieodłącznie kojarzy się z Chinami, gdzie jego produkcje oraz wykorzystanie doprowadzono do perfekcji. Przechowywane w Narodowym Muzeum w Taipei liczące tysiące lat eksponaty jedwabnych tkanin oraz ubiorów czy też zapisów na jedwabiu uczą szacunku dla chińskiej cywilizacji. Nie zmienia to faktu, iż ojczyzną jedwabnika są Indie, ale to Chińczycy, a nie Hindusi, docenili gospodarcze znaczenie jedwabnika bogacąc się przez wieki na produkcji i handlu jedwabiem. Tajemnica hodowli jedwabników oraz produkcji nici stanowiły niegdyś najpilniej strzeżone tajemnice, których wyjawienie cudzoziemcom zagrożone było karą śmierci. Nie na wiele się to zdało. Ogromne ceny płacone za jedwab importowany do Europy spowodowały, że w końcu tajemnice te podobnie jak i jaja jedwabników Chińczykom wykradziono. Dało to początek hodowli tego owada w europejskich krajach śródziemnomorskich.